Dinsdag waren we bijna bij het einde van weer 4 dagen grensfietsen – waarover spoedig meer – en kwamen we aan bij de Maasoever aan het Bat in Eijsden, 9 kilometer zuidelijk van Maastricht. Jawel, daar is-ie dan: tóch het 50e pontje!
Twee jaar geleden op een dag reeds in september was het meer dan 30 graden, zoals ook op deze dinsdag trouwens, en zei ik tegen m’n geliefde cq fietsmaatje, toen 
we vanuit het noorden in Maastricht aankwamen: ‘Nu moeten we nog een handvol kilometers verder voor écht het zuidelijkste veerpontje van Nederland. Daar eindigt dan de route!’.
En zo reden we verder, niet bepaald meer voor haar plezier. Het was heet, het was het einde van de dag.
Even later een bordje: ‘Eijsden 9’.
Ze was klaar en helder: ‘Je zoekt ’t maar uit. Ik heb hier geen zin meer in. Deze kilometers moeten we trouwens ook weer terug!’.
Ik realiseerde het me ook: het ís natuurlijk wat handzamer en makkelijker in alle communicatie: de route van Leeuwarden naar Maastricht.
Zo is ’t dus gekomen dat ’t allerlaatste en zuidelijkste pontje niét bij de Nationale Veerpontjestourfietsroute is gaan horen, want wij maakten rechtsomkeert. Overigens wel expliciet vermeld in het boek, dat je deze extra, 50e pont nog op kunt zoeken.
En nu zijn we er, twee jaar later, alsnog. Terwijl we niet veerpontjes
fietsen maar grensfietsen. Hier komen de routes dus nog op een bijzondere wijze samen, bij het motorveerpontje met de naam Cramignon.
We staken ermee de Maas over en, heel bijzonder, kwamen aan de overkant aan in Franstalig Wallonië! Het noordelijkste puntje van Wallonië bevindt zich hier. De Cramignon vaart je in een paar minuten naar de overkant.
Aan de westelijke zijde van de Maas fietsten we daarna de laatste kilometer noordwaarts naar Maastricht.