We hebben weer een heel stuk gefietst. In vier dagen van Nijmegen naar Maastricht. Limburg is de grensprovincie pur sang, geen provincie in Nederland met zóveel grens.
Direct zuidelijk van Nijmegen rijden we langs het Duitse Reichswald. Eigenlijk het mooiste fietsen dat er is: net op het randje van bos en land. Door kleinschalig landbouwgebied verder, met aan de rechterhand het Nationaal Landschap De Maasduinen. Ben je niet zo’n grens-‘die hard’, dan neem je hier misschien wel liever het natuurgebied dan de landbouwstreek erachter, die langs de grens loopt.
Zuidelijk van Venlo volgen tientallen kilometer écht fietsen in uitgestrekt grensbos op een hoge stuwwal. En dan nog een Nationaal Landschap: de Meinweg, die een flink hap uit Duitsland heeft genomen.
Dan kom je geleidelijk in Zuid-Limburg, je maakt een mooi rondje om de Duitse Selfkant, die voor driekwart door Nederland omsloten wordt, waarna je écht in de verste uithoek van Nederland komt. Ook hier verrassende natuur, een on-Nederlandse beleving. En de Nieuwstraat in Kerkrade/Herzogenrath, pal op de grens, waar tot in de jaren 80 je het midden van de straat niet over kon steken.
Fietsend door en over de heuvels van Zuid-Limburg schoten we weer de prachtigste plaatjes, maar was ’t flink zweten, bergop, bij dertig graden Celsius. In Eijsden de pont over de Maas en een uurtje later, na vier mooie fietsdagen, zaten we aan een heerlijk menu bij Villeneuve in Maastricht.
Nu de Vlaams-Nederlandse grens nog, nog een dag of 6, misschien 7, fietsen om de hele route weer af te ronden. Het is een heerlijke ‘deja-vu’ voor mij. Met soms toch aardige ideeën over nét even wat kleine aanpassingen aan de 2020-route. Maar dan zien we komende winter wel, bij het werken aan de nieuwe boekeditie van Grensfietsen.NL.