Auteur: fietsgrens

Het komt er bijna niet van om artikelen te publiceren op deze website. Mijn excuses daarvoor.
Feit is: ik ben erg druk met andere productie: nieuwe boeken!

Sinds februari 2025 is heb boek “Grensfietsen.NL – 17 etappes langs onze landsgrens” uitverkocht. Regelmatig wordt me gevraagd of er een nieuwe druk gaat komen. Ik kan nu vertellen: er komt géén nieuwe druk, maar wel een herziene versie in een ander jasje. Daarover het volgende:

Tussen april en september 2025 heb ik de gehele grensroute, van Nieuwe Statenzijl (Groningen) tot Cadzand-Bad (Zeeland) opnieuw gefietst en mezelf er weer van kunnen vergewissen: wat een prachtige fietsroute is dit toch!

In 2023 heb ik een andere fietsroute gecreëerd, met een boekproductie als resultaat: “De Nationale Veerpontjestourfietsroute”. Qua verkoop is dit product nog succesvoller dan de grensfietsenroute, mede dankzij de ondersteuning door de Vereniging Vrienden van de Veerponten.
Een belangrijke bijdrage aan het succes van dit boek zit in de geheel andere presentatie van het boek: in een ringband en slechts ongeveer de helft van het aantal pagina’s van het Grensfietsen-boek.
Ik heb inmiddels geleerd: het Grensfietsen-boek laat zich meer kennen als een ‘leesboek’, waar het veerpontjesboek zich profileert als een handig  boek ter ondersteuning van de fietstocht, vooral ook door het ringbandje.

Het vervolg op “Grensfietsen.NL” gaat er ook zo uitzien. En dat houdt in, dat er 2 delen gaan komen: “Grensfietsen.NL deel 1- de Nederlands-Duitse landsgrens” en “Grensfietsen.NL deel 2 – de Nederlands-Belgische landsgrens”.
Streefdata voor het gereedkomen van deze boeken: deel 1 in april/mei 2026; deel 2 in juni/juli 2026.

Van “De Nationale Veerpontjestourfietsronde” is zopas de 3e druk (1000 exemplaren) besteld.
Maar inmiddels is er ook een 2e veerpontjesroute gecreëerd, de route is verkend en gefietst in zomer 2025. Deze productie krijgt de naam “De Hollandse Veerpontjestourfietsronde”. De 1e druk zal begin maart worden opgeleverd.

De presentatie van deze nieuwe veerpontjestourfietsronde vindt plaats bij de jaarvergadering van de Vereniging Vrienden van de Veerponten in mei 2026.

Niko Winkel

Mijn andere project,

Van 5 tot 11 september heb ik het laatste en langste stuk ‘in één blok’ grensfietsen-voor-de-tweede-keer afgerond. In 7 dagen van Maastricht naar Cadzand. Bijna 600 kilometer in 7 dagen. En als ik alles bij elkaar optel – in april zijn we begonnen met ’t eerste stuk langs de Groningse grens – dan zijn er in 19 dagen 1422 kilometers afgelegd. 
Deze laatste septemberweek was een feestje: alle dagen prima weer, waartussen ook zomerse dagen. Toen ik Cadzand-Bad, en de zee, in het zicht kreeg, stapelden zich de regenfronten op.Ik kon ze racend naar de veerpont bij Breskens nog nét voor blijven. En toen de langste treinreis die er in ons land mogelijk is: van Vlissingen naar Groningen.
De volgende dag, 12 september, brak de herfst door.

Het is weer een feestje geweest, deze hele tocht in blokjes van 2 tot 4 dagen, tot Maastricht, en daarna het langste stuk in één keer. De opzet was bijna ’t zelfde als in 2020, de tocht naar aanleiding waarvan deze website en het boek Grensfietsen.NL tot stand zijn gekomen. Al reed ik toen in het eerste coronajaar en die laatste week vanaf Maastricht pas in november.

Het laatste half jaar gebeurde het regelmatig, dat ik werd benaderd voor nog een exemplaar van het boek. Helaas, dat is er niet meer. Maar ik kan nu aan de slag met het werken aan een nieuwe editie. Met de ervaring van het grensfietsen in 2025 kan ik nog wat verbeteringen in de route zelf en natuurlijk ook in de ‘boekschrijfaanpak’ verwerkelijken. Zo kan ik nu al verklappen, dat het een meer ‘praktische’ productie gaat worden. In een ringbandje en met meer focus op het faciliteren van een mooie fietstour-ervaring, dan op het lezen van het boek vol met verhalen.
Ten overvloede: op de website staan meer dan 200 verhalen! Nog véél meer dan in het boek.

In 2026 dus een tweede leven voor Grensfietsen.NL. Deze winter wordt er hard gewerkt.
Overigens tevens aan een nieuwe veerpontjesroute, met boek. (Als alles loopt naar verwachting.)

Niko Winkel, 16 september 2025

(De grens dwars door de Zeeman-winkel in Baarle-Nassau/Hertog)

 We hebben weer een heel stuk gefietst. In vier dagen van Nijmegen naar Maastricht. Limburg is de grensprovincie pur sang, geen provincie in Nederland met zóveel grens.

Direct zuidelijk van Nijmegen rijden we langs het Duitse Reichswald. Eigenlijk het mooiste fietsen dat er is: net op het randje van bos en land. Door kleinschalig landbouwgebied verder, met aan de rechterhand het Nationaal Landschap De Maasduinen. Ben je niet zo’n grens-‘die hard’, dan neem je hier misschien wel liever het natuurgebied dan de landbouwstreek erachter, die langs de grens loopt.

Zuidelijk van Venlo volgen tientallen kilometer écht fietsen in uitgestrekt grensbos op een hoge stuwwal. En dan nog een Nationaal Landschap: de Meinweg, die een flink hap uit Duitsland heeft genomen.

Dan kom je geleidelijk in Zuid-Limburg, je maakt een mooi rondje om de Duitse Selfkant, die voor driekwart door Nederland omsloten wordt, waarna je écht in de verste uithoek van Nederland komt. Ook hier verrassende natuur, een on-Nederlandse beleving. En de Nieuwstraat in Kerkrade/Herzogenrath, pal op de grens, waar tot in de jaren 80 je het midden van de straat niet over kon steken.

Fietsend door en over de heuvels van Zuid-Limburg schoten we weer de prachtigste plaatjes, maar was ’t flink zweten, bergop, bij dertig graden Celsius. In Eijsden de pont over de Maas en een uurtje later, na vier mooie fietsdagen, zaten we aan een heerlijk menu bij Villeneuve in Maastricht.

Nu de Vlaams-Nederlandse grens nog, nog een dag of 6, misschien 7, fietsen om de hele route weer af te ronden. Het is een heerlijke ‘deja-vu’ voor mij. Met soms toch aardige ideeën over nét even wat kleine aanpassingen aan de 2020-route. Maar dan zien we komende winter wel, bij het werken aan de nieuwe boekeditie van Grensfietsen.NL.

Dinsdag waren we bijna bij het einde van weer 4 dagen grensfietsen – waarover spoedig meer – en kwamen we aan bij de Maasoever aan het Bat in Eijsden, 9 kilometer zuidelijk van Maastricht. Jawel, daar is-ie dan: tóch het 50^e pontje!

Twee jaar geleden op een dag reeds in september was het meer dan 30 graden, zoals ook op deze dinsdag trouwens, en zei ik tegen m’n geliefde cq fietsmaatje, toen we vanuit het noorden in Maastricht aankwamen: ‘Nu moeten we nog een handvol kilometers verder voor écht het zuidelijkste veerpontje van Nederland. Daar eindigt dan de route!’.
En zo reden we verder, niet bepaald meer voor haar plezier. Het was heet, het was het einde van de dag.
Even later een bordje: ‘Eijsden 9’.
Ze was klaar en helder: ‘Je zoekt ’t maar uit. Ik heb hier geen zin meer in. Deze kilometers moeten we trouwens ook weer terug!’.
Ik realiseerde het me ook: het ís natuurlijk wat handzamer en makkelijker in alle communicatie: de route van Leeuwarden naar Maastricht.

Zo is ’t dus gekomen dat ’t allerlaatste en zuidelijkste pontje niét bij de Nationale Veerpontjestourfietsroute is gaan horen, want wij maakten rechtsomkeert. Overigens wel expliciet vermeld in het boek, dat je deze extra, 50^e pont nog op kunt zoeken.

En nu zijn we er, twee jaar later, alsnog. Terwijl we niet veerpontjesfietsen maar grensfietsen. Hier komen de routes dus nog op een bijzondere wijze samen, bij het motorveerpontje met de naam Cramignon.

We staken ermee de Maas over en, heel bijzonder, kwamen aan de overkant aan in Franstalig Wallonië! Het noordelijkste puntje van Wallonië bevindt zich hier. De Cramignon vaart je in een paar minuten naar de overkant.
Aan de westelijke zijde van de Maas fietsten we daarna de laatste kilometer noordwaarts naar Maastricht.

Slechts 500 meter bij mijn huis vandaan bevindt zich, nog tot 16 augustus, de reisboekenwinkel De Zwerver. Vanuit deze winkel hebben vele exemplaren van het Grensfietsen.NL én De Nationale Veerpontjestourfietsroute fietsliefhebbers bereikt. Gelukkig zal dat in de toekomst waarschijnlijk nog wel gebeuren, maar dan helaas niet meer vanuit dit mooie winkelpand aan de Oude Kijk in ’t Jatstraat in Groningen. Wel nog vanuit de webwinkel van De Zwerver, die nog wel wordt voortgezet.

Vanmiddag ben ik even, voor een laatste keer, langsgegaan, heb Thijs een hand gegeven en hem veel geluk gewenst. Thijs gaat zelf weer tijd maken voor mooie reizen. Voor de webwinkel heeft hij een goeie opvolger gevonden.