Weer drie dagen gefietst! Het is veel te droog natuurlijk, dit is helemaal niet goed voor de natuur, niet goed voor de landbouw. Maar het valt niet te ontkennen, dat het gewéldig fietsweer is!
We starten in Enschede. Eerst met de trein, met fietsen en hond, twee keer overstappen en dan toch maar eerst op de Oude Markt van Enschede een eerste kop koffie. Het doel voor deze 3 daagse: de Achterhoek! Uiteindelijk zijn we in Enschede nog niet bij de Gelderse grens en zijn we in Nijmegen nog (net) niet bij de Limburgse grens, maar toch: dit is Gelderland, dit is de Achterhoek. En het mag gezegd worden: een fenomenaal stukje Nederlands achterland. Een stuk grensland met heel veel échte grenslandstreken en paden langs en vaak ook kilometerslang pal óp de grens. Paden die niet in officiële knooppuntenroutes zijn opgenomen. Paden die heel aardig fietsbaar zijn als je een klein beetje spartaans durft te fietsen. Wij hebben bij elkaar hooguit een paar honderd meter het zand te diep gevonden, éven de fiets aan de hand genomen.
Nochtans: tuurlijk gaat deze herontdekkingsreis uiteindelijk uitmonden in een A- en een B-route, voor de asfaltliefhebbers én voor de grens-‘die hards’! 😉
Bij Glanerbrug naar het zuiden, langs het Aamsveen, het Witte Veen en later het geweldig mooie Haaksbergerveen en zo komen we, na een fijne verpozing bij de Duitse Haarmühle, bij de Gelderse grens.
Het Krosewicker Grenzwald is echt een gewéldige grensbeleving, met oude grenspalen pal langs het pad op de houtwal.
Bij Zwillbrock door het natuurgebied langs de vennen, waar je naar de flamingo’s kunt kijken. Uniek in Nederland. O nee, een paar honderd meter in Duitsland!
(Deze collage maakte Fenny toen we in de trein terug naar Groningen zaten. ;-))
En dan kom je écht in de Achterhoek. De wijdse streek die helemaal om Winterswijk heen krult. Je kunt zomaar een dag fietsen met telkens Winterswijk binnen tien kilometer van je pad. De verschillende streekjes van noordelijk, via oostelijk tot zuidelijk van Winterswijk: Meddo, Huppel, Ratum, Kotten en Woold. Je treft hier grenspalen van honderden jaren oud. Op herinneringspalen wordt ‘de conferentie van Burlo’ – we fietsen er vlak langs – vermeld: in 1766 zijn toen de grenzen weer eens goed geijkt.
Daarna gaat de landsgrens westelijk waar de ‘Driehonderdmeterweg’ kilometerslang een boerenweg vormt op… driehonderd meter van de grens. Het mooie is, dat je een flink stuk hier de boerenweg kunt inwisselen voor het boerenpad dat óp de grens loopt. Heerlijk fietsen hier, langs de oude grenspalen op de trekkersporen. En soms op een soort van paardenpad, maar 50 centimeter breed.
Dinxperlo is een heel bijzondere plek om uit te komen. Hier loopt de grens dwars door het dorp heen. Er is zelfs een bejaardentehuis over de grensweg heen gebouwd. Dat is pas internationale verbroedering. Veel informatie op straat te lezen, op grote panelen, over de geschiedenis van de landsgrens, toen de landen echt gescheiden waren en grensbewaking een grote rol speelde. In Dinxperlo kun je het grenslandmuseum bezoeken.
Daarna door het Nederlandse ‘schiereiland’, wijds boerenland, naar Mechelen en weer terug langs ‘de andere kant’ tot aan ‘s-Heerenberg, een mooi antiek stadje met een geweldig robuust en toch romantische omgracht kasteel. In ‘s-Heerenberg neem je ook het Nachtegaalslaantje. Het is maar 300 meter, maar misschien wel (samen met de Agnesallee) het mooiste fietslaantje van Nederland.
Duitsland in, naar Elten, een schiereiland van Duitsland dat Nederland insteekt. Ook hier bijzondere geschiedenis. Lees maar over de ‘Butternacht’, de bijzondere ‘smokkelpraktijk’ tijdens de nacht, dat Elten in 1963 weer bij Duitsland ging horen.
Na Elten komt de Rijn. Die steken we over bij Millingen en dan pakken we een mooie (er zijn eigenlijk alleen maar mooie), maar vlotte fietsroute naar Nijmegen. Nog een fijne lunch bij de Thornse Molen vlakbij Leuth, en dan zit onze Gelderland-tocht erop. Binnenkort maar eens plannen, wanneer we Limburg in gaan! Nu in ieder geval weer 3 heerlijke grensfietsdagen gehad. En de nodige ‘redactie’ over de grensroute zit alweer in ’t hoofd, om later verder uit te werken.
Ik kwam vanuit de zuidelijke kant het Bargerveen in en wilde afslaan naar het fietspad noordelijk óp de grens. Ik wist al: daar staan oude grenspalen, die in restauratie zijn. De ondergrond hier is hoogveen. Alleen al tussen 1950 en nu is het maaiveld een volle meter ingeklonken. Dat heeft nogal wat effect gehad op de grenspalen. Ook de oudere grenspalen waren al ‘vastgezet’ op een flink bakstenen fundament, met palen diep het veen in. En toch… de boel was weer enorm verzakt; de grenspalen schots en scheef en diep in het veen. Zie de foto van ‘vroeger’.
Vanaf de grensovergang oostelijk van Nieuw-Schoonebeek (Europaweg) gaat de grens hier kaarsrecht noordelijk, 18 kilometer, tot aan Schwartenberg, oostelijk van Emmer-Compascuum.
De Commissaris van de Koning van de Provincie Zeeland, Han Polman, en de gouverneur van de Provincie Oost-Vlaanderen, Carina Van Cauter, hebben vandaag in bijzijn van de burgemeesters van Hulst en Beveren grenspaal 269A onthuld.
