Op 4 april jongstleden toonde ik hier de link naar de recensie van het Grensfietsen-boek. Rijkert Knoppers, de schrijver ervan, kwam langs op de Fiets- en Wandelbeurs (in februari), waar ik in de gelegenheid werd gesteld om het boek aan de man te brengen. Hij wilde er namens Bazarow (“we hebben de ambitie om één van de grootste boekensites in het Nederlandse taalgebied te worden”) een recensie over schrijven. Dat werd een gemoedelijk verhaal. Soms wat gezeur erin, maar ‘alla’, zogezegd. Drie sterren.
Een maandje geleden mailde hij me weer: ‘ik zie dat je nog een boek hebt gemaakt, zou je mij weer een recensie-exemplaar kunnen toesturen? ‘. Natuurlijk, Rijkert.
Inmiddels is ook van “De Nationale Veerpontjestourfietsroute” de recensie te lezen op Bazarow.com. Aan het geven van sterren doet Rijkert kennelijk niet meer, maar ik vermoed, dat ‘ik’ ook nu drie sterren zou hebben gekregen. Wederom het algemene gevoel van: ‘je hebt een heel aardig boekje gemaakt, maar er is heel veel op aan te merken’. 
Het is bijzonder leuk om zelf een paar (fietsroute)boekjes te hebben geschreven. Ze horen bij de highlights in je leven, zogezegd. Zulke feedback doet me echter mezelf realiseren, hoe verschrikkelijk het moet zijn als je een ‘echt boek’ (literatuur?) hebt geschreven en je dan te stellen krijgt met ‘recensenten’. Heel blij, dat ik die ambitie en dat talent in het geheel niet heb.
Naar mijn gevoel ontbreekt er wel stellig iets in deze recensie: je kúnt niet zomaar een recensie schrijven over boekjes als de mijne zonder zelf de fietstocht te maken. Een groot verschil ten opzichte van het recenseren van een boek dat als boek gewoon voor zichzelf staat. Mijn boekjes staan voor een fietstocht: máák deze tocht eerst! Het lijkt me obvious, dat Rijkert mijn routes niet gefietst heeft.
Rijkert verleidt me tot deze enigszins kinderachtige reactie juist met z’n kritische noten. Zelfs hij had zich gerealiseerd dat ze geen hout snijden als hij zelf de fietstocht(en) had gemaakt. (Waar hij toch die ‘oudste eik’ heeft gezien? Ik weet wel van een ‘dikste linde’, vlakbij de route in Sambeek.)
Het gaat nog steeds heel aardig met de afname van beide boeken. Van Grensfietsen.NL zijn er nog zo’n 40 over. Heel graag fiets ik volgend jaar de route nog eens weer (vijf jaar na de eerste keer) en maak een tweede editie. Van ‘De Nationale Veerpontjestourfietsroute’ zijn er nog heel veel, maar ja: daar is inmiddels al de 2e druk van 1000 exemplaren van verschenen.
Een veerpontenbedrijf in Zuid-Holland heeft me inmiddels voorgesteld een tweede route te maken; een route die ook door het Groene Hart van Nederland gaat. En wil daarbij financieel ondersteunen. Daar heb ik best zin in. Ook volgend jaar?
Over enige weken pak ik de fiets en ga op pad naar Santiago de Compostella. Fietsen en schrijven gaan voor mij altijd samen. Van deze fietstocht ga ik ook de verhalen delen, online, voor wie erin geïnteresseerd is. Niet als boek, vanzelfsprekend, want dat is (voor mij) alleen interessant bij zelf gecreëerde routes.
Niko Winkel, 17 augustus 2024